DUTCH Zout, Zeewier en Zijn we er al?

Alles heeft een zoutkorst, op meerdere plekken liggen vergeten schrubben van overijverige vliegende vissen en wijzelf hebben inmiddels ook een korstje. De laatste mijlen zijn aangebroken. Nog 1 middagdutje, nog 1 alcoholvrije borrel, nog 1 warme melk voor het slapen gaan, nog 1 nachtwacht ronde. We moeten nog ongeveer 140 mijl, dat betekent met ons huidige tempo iets langer dan 25 uur varen.

We zien nog geen land maar er is steeds meer leven. Gisteravond kwam er een soort van aalscholver op het zonnepaneel zitten. Het gaf een bijzonder gevoel om voor het eerst weer oog in oog met ander leven dan Suus te staan. Maar toen we beter keken zagen we dat hij inmiddels al kwart van het totale oppervlak van de grote panelen achter had wit geschilderd met een naar vis geurend goedje.

Mijn enthousiasme verdween direct. Uit mijn keel kwamen opeens allemaal rare geluiden om hem duidelijk te maken dat zijn aanwezigheid niet meer wenselijk was. Suus stond proestend van het lachen het schouwspel gade te slaan terwijl ik inmiddels de pikhaak had gepakt om met zachte hand de vogel van het paneel te duwen. Wat volgde was een half uur kat en muisspel waarbij Juanito nog 3 keer op de panelen is komen zitten en…

Trrrrr. Terwijl ik dit schrijf gaat de hengel weer ratelen. We hebben weer beet. Ik ren naar de hengel en zie in de verte een beest uit het water springen. “Lieverd ze worden wel steeds groter”. In alle rust installeer ik me achter de hengel terwijl Suus bijna onbewogen nog even wat bestanden van de drone aan het halen is. Helaas is na 20 minuten met een knap het gevecht voorbij. Mijn succesvolle zelfgemaakte lure zijn we kwijt….

Waar waren we gebleven? Ohja. Juanito bleef nog zeker een half uur om de boot heen cirkelen. Hij probeerde ook een paar keer op de hard bewegende mast te gaan zitten waarbij ik nog hardere en vreemdere geluiden ging maken. Onze windmeter op de mast is al kapot gegaan. Ik verdenk er 1 van Juanito zijn vrienden van. Als een vogel daar probeert te zitten en de mast naar de andere kant zwiept, kan dit soort apparatuur de kracht van dat beest niet hebben.

Uiteindelijk geeft hij het op. Ik denk aan de verhalen van kleine volgeltjes die landen op boten en zo uitgeput zijn dat ze overlijden. Ben ik te hard geweest? Had ik hem een schoteltje water en wat vers gebakken brood moeten aanbieden? Ben ik nou zo’n dierenbeul? Maar een klein vogeltje versus dit paneel en dek bezoedelende monster met een maag vol invretende zure visresten die je na een paar uurtjes in de zon nauwelijks van je dek krijgt… En ik zag een zelfde vogel uren daarvoor ook gewoon in het water zitten… Naja, na een goede vogelpoep-schrob-sessie was het alweer tijd voor de warme melk en nachtwachten.

Terug naar nu. De hengel staat uit en ratelt om de 5 minuten even kort omdat er een stuk zeewier aan zit. Elke keer zie ik mezelf trots morgen op de ankerbaai MahiMahi moten uitdelen. Wat is een betere manier om vrienden te maken dan met een vers gevangen moot vis? Helaas moeten we dat nu doen met een zeewiersalade waarmee we in onze dinghy bij mensen langs gaan…

Sent from Iridium Mail & Web.

DUTCH Een nieuw hoofdstuk!

“Ik realiseer me deze dagen pas echt hoe vet het is wat we al gedaan hebben”, zeg ik tegen Suus terwijl ik naar buiten de kuip in stap. “Echt he!? We zijn gewoon met de boot naar de stad gevaren waar ik gestudeerd heb, Lissabon”, reageert ze. “Jaaa! En hoe vet was Marokko! Het is ongelooflijk hoe ver we al zijn, maar ik heb het gevoel dat we nu pas de tijd hebben om daar bij stil te staan ofzo.” Suus knikt instemmend terwijl we verder kletsen en ze naar binnen stapt om zich alvast klaar te maken voor haar tweede slaap. Mijn wacht is net begonnen, de volle maan schijnt op de enorme golven die onder ons door rollen.

21 augustus zwaaiden we met tranen in onze ogen vrienden en familie uit in Amsterdam. We hadden de boot vol gestopt met alle spullen die we dachten nog nodig te hebben en gooiden de trossen los. Een totale chaos van hout, nog niet uitgezochte dingen, te veel kleding en onderdelen voor klussen die nog gedaan moesten worden. De boot was in basis veilig en klaar maar er moest nog veel aangesloten en afgerond worden. De kluslijstjes waren nog ellenlang en we hadden nog wel een jaar (of twee) bezig kunnen zijn.

We wilden zo snel mogelijk de golf van Biskaje oversteken omdat het daar in het najaar redelijk kan spoken. Nadat we in Scheveningen vertrokken voor een dagje kilometers maken naar het zuiden, kwamen we onverwacht 7 dagen later, non-stop varen, in Falmouth aan. Daar wachtte ons keihard klussen om een aantal dingen af te ronden voor de eerste meerdaagse oceaan tocht. We waren nog duidelijk in de overdrive.

Waar we prachtige verhalen lazen over het mooie Engeland dachten wij alleen maar aan de kluslijst. We hielden onszelf voor; “Engeland kunnen we altijd nog makkelijk naar terug!”. De pub en de pie hebben we gelukkig nog net wel afgevinkt maar tot zuid Portugal hebben we eigenlijk geen moment rust genomen. We konden de to-do lijst niet loslaten en na 1.5 jaar refitten kwamen er na de eerste oceaan tochten alleen maar nieuwe klussen bij; dit lijntje daar is net niet handig, we moeten een extra katrol hebben hier, hier slijt het wel erg hard, dat moet anders, de gescheiden accubanken werken niet fijn, de koelkast trekt nog teveel energie. De kluslijst bleef groeien. In Faro, Zuid Portugal, trokken we aan de rem, het was duidelijk dat we even “vakantie” moesten nemen. We waren bekaf. Was dit waar we het voor deden?

Ja, je hoorde mensen het zeggen. “Vertrekken is klussen op mooie bestemmingen”, maar dit was toch wel een beetje overdreven? Of zeurden we gewoon, moesten we vroeger opstaan om ook nog die musea en kerken te bezoeken? Gelukkig was het duidelijk als we naar andere boten keken; we waren nog wel overdreven druk.

Laten we wel zeggen; we genieten enorm van klussen. Maar dit putte ons uit. We spraken in Faro uit dat het anders moest. We werden chiller met de planning. Maar de kluslijst bleef nog lang. We hielden 2 weken vakantie. Heel veel kiten en alleen kleine leuke klusjes en onderdelen shoppen.

Toen we na Marroko op de Canarische eilanden aankwamen waren we weer opgeladen om 4 weken full time te klussen. Elke dag streepten we klussen af en na een heerlijk oud en nieuw feestje ging de vaart er echt in. Met elke klus kwam vertrek maar ook een heerlijk gevoel dichter bij. Ik werd weer enorm verliefd op de boot. Alles viel op z’n plek. Klussen die daarvoor lage prio hadden konden eindelijk weggestreept worden. De omvormer voor 220 volt, de waterniveau meter, de accubanken koppelen, de wind generator aansluiten, de laatste zonnepanelen aansluiten, het indicatorscherm van de buitenverlichting, het temperatuur alarm van de motor, de deksel isolatie van de koelkast, extra bilgepompen en alarmen, roestplekjes schilderen. We bleven maar strepen terwijl we ook nog uren maakten voor opdrachten om het reisbudget aan te vullen, we alle administratie voorbereidden om Europa voor een lange tijd te verlaten en alle laatste (mentale) voorbereidingen deden voor onze allereerste oceaan
oversteek. Hier hadden we 2 jaar alle energie die we hadden, alle vrije uurtjes en nachten slaap voor geïnvesteerd. Alles viel op z’n plek.

Was het alles waard? Ja! 100% ja. Ja, we hebben nauwelijks wat gezien van alle prachtige plekken tot nu toe. En ja, we hebben te vaak nog oogkleppen op gehad en in de buffelmodus gestaan met als doel Yndeleau klaar te maken zoals we voor ogen hebben. En ja misschien hadden we de voorbereiding een jaar (of twee) langer kunnen doen of met een iets minder resultaat tevreden kunnen zijn. Maar dit is onze style denk ik… We houden van die druk. We houden van bijna onmogelijke doelen.

Het is wel duidelijk dat we moeten leren hier béter en realistischer mee om te gaan. We leren onszelf beter kennen en alhoewel we nog steeds in veel valkuilen trappen, gooien we deze kuilen voor mijn gevoel nu achter ons dicht, of leren er makkelijker uit te komen. Ik merk dat daarnaast vriendschappen verdiepen. Ik huil voor het eerst bij films. Onze relatie versterkt. En ik leer allemaal nieuwe vaardigheden.

En nu Zuid Amerika bijna in zicht is, voelt het ook alsof Yndeleau en wij er, letterlijk en figuurlijk, bijna zijn. Het voelt als een nieuw hoofdstuk met een betere balans. Kitesurfen, digitaal en nomadisch geld verdienen, genieten van het leven en elkaar; vrienden ontvangen, duiken, wandelen en zeker nog veel klussen om Yndeleau te onderhouden en steeds mooier te maken. Met een veel kleine kluslijst, geen harde deadlines en een wit strand moet dat gaan lukken!

Sent from Iridium Mail & Web.

FAQ about crossing an ocean; part two

Good morning!

We have passed our last timezone yesterday and are now 5 hours behind Amsterdam. Local time is 01.51. Only 300 nautical miles to go. Yesterday was a great day again. Only one squal (an episode of heavy rain and a lot of wind, out of the blue) hit us during the day, and this one had way less wind than the numerous others we had. The waves decreased and became more stable. While before we have coursed more south to miss several thunderstorms ( the new predictions seems to proof that was a great idea), we have just turned the bow directly towards Barbados. Expecting to arrive on Tuesday.

Today another five questions in the second part of the FAQs:

6. What if you’re confronted with a storm?

J: First of all, we try to always dodge storms. In two ways; only do passages in the right season and to carefully study long and short term weather predictions. When the expected weather is not perfect, we do not move.

S: But even with these precautions it can happen that a lot of wind, really high waves or thunderstorms hit us. Every storm will be different but we have thought about many situations. We have options to make the sails really small or even lower most of them. We have a storm door to close off the whole boat. We have a droque, which is a sea anchor that can be used to slow down the boat and keep it on course when really larges waves hit us.

J: I think the most important thing is that you fully trust your boat and each other. We know Yndeleau is capable, and we will be prepared as good as possible every time it could happen.

S: And we do not see storms as the biggest danger. (What so we think is the biggest danger? See FAQ 8)

7. What if one of you becomes sick?

J: It starts with keeping as healthy as possible and be a bit more precautioness in everything you do on deck. In the middle of our crossing, we were 2500 km away from doctors, hospitals and pharmacies… Therefor, we look like a small hospital with a pharmacy ourselves. We have taken a lot of treatments, antibiotics, painkillers and even a emergency dental filling set.

S: Furthermore we have learned to inject, stitch and do all kind of first aids. Next to that, we can call the doctors in NL 24/7 with our satellite phone. They can advise us what to do. What kind of antibiotics to take, etcetera. We don’t even have to wait in the waiting room ;-).

8. What’s the biggest danger?

S: In our opinion there are two. Fire and a collision. A collision with a ship is almost impossible because of our AIS Alarm system. All boats (99.9%) have an identification system which we can track. The alarm lets us known when another boat is closeby. Hitting a submerged container or a whale are bigger chances. But that is still a really, really, really small chance.

J: Fire can also happen. But we have taken all precautions and have many fire extinguish options.

S. Rationally stepping in a car on the A1 is more dangerous really.

9. What do you like the most about crossing?

S: Just doing it. Being outdoors all day and night, seeing a lot of nature, feeling very alive with many highs and lows, facing fears, being so far away from ‘normal life and that makes you reconsider your life ashore.

J: While the basic of our day are the same; wind, water and views. The days are totally different. The sunsets, the sunrises, the type of waves and clouds, the playful dolphins, the silly suicidal flying fish and the endless thoughts during the night watches. Where do you find this kind of freedom and beauty? The scary thought of being so far away from others and help is at the same time a wonderfully experience in trust and acceptance of each other, the boat and yourself. Do I dare to say life-changing?

10. What do you dislike most?

S: Sometimes you feel so tired physically. Some nights the sleep is really bad. Broken shifts create a dragging physical tiredness, I can really imagine how hard the first months/years are for new parents 😉 let alone parents on a boat: you have my deepest respect! Some days you get smashed all over the boat with waves hitting. I have never had so many bruises. Yesterday I was brushing my teeth, and a big wave swept all dishes of the countertop. The fish bucket fell against my leg and the jucky juices drips down on me. Arrrrr…

J: The constant movement and shakedowns indeed. Sometimes I am really annoyed and just want to scream. I just baked bread and you couldnt stand without being thrown to the kitchen counter many times. Or when you open a closet and a big waves smashes onto the boat and everything falls out. Luckily, we didn’t have long periods of no wind yet this passage, that is very annoying as well.

That were the 10 questions. We will post more FAQs in the future. So let us know if you have any burning questjons? For now; 2 more nights to go. A thunder in the distance lights up the sky. These nights are so beautiful!

Sent from Iridium Mail & Web.

DUTCH “Deze gaat in de kuip belanden”

In het maanlicht zie ik een donkere lucht hard achter ons aankomen. Op de radar is een lichte vlek te zien. Omdat dit betekent dat het gaat regenen, zet ik het deurtje er in en trek het luik helemaal dicht. Als ik achterom kijk zie ik een muur van water op ons afkomen. Ver boven de zonnepanelen die op zeker 3 meter hoogte staan rommelt de top van de golf. Daar gaan we. Ik houd me stevig vast aan de doghouse. “Deze gaat in de kuip landen” , zeg ik bijna hardop terwijl ik met mijn kin al wat dieper in mijn regenpak duik. Yndeleau begint heel zachtjes naar voren te hellen terwijl haar kont heel rustig wordt opgetild. Als in slowmotion rijzen we tot aan de top en surfen we volledig onder controle van de golf af.

Even later barst de regen los. De hoge golf was de voorbode van zijn venijnige kleine broertjes. We worden heen en weer gekwakt. De wind rukt aan de zeilen en giert langs de verstaging. Het is al de vierde bui van mijn wacht. Het zijn zware laatste loodjes. Terwijl de distance to go vermindert, vergroot onze moeheid. De buien rammen in op onze gesteldheid. Met 35-40 knopen wind en onwijs onrustige golven van soms wel hoger dan 5 meter vreet dit energie. Als de tussenposen tussen de buien maar lang genoeg zijn kan ik er van genieten, hoe Yndeleau de wind en de golven pakt. Als ze te snel op elkaar komen wil ik schreeuwen naar Jan dat de golven wel eventjes mogen kappen, heel even rust!

“Jan? Wie is Jan?”, hoor ik je denken. Jan is een Jan van Gent, gekscherend onze beschermvogel. Op de Golf van Biskaje begon ik hem schreeuwend te vragen om succes bij het vissen. Of als dank voor de fantastische wind. Ook schreeuwde ik hem eens een kleine verwensing toe als ik mijn teen stootte of de wind weg viel. “Jaaaaaaaan, hoezooooo dit nu weer?”. We zien geen enkele Jan van Gent meer hier, misschien moet ik dit gekke gedrag toch wat serieuzer gaan nemen en de juiste beschermvogel toeroepen. Er vliegen hier een soort kleinere versies met een lange staart. Misschien meer Juanito’s…

Als ik uitgepeinst ben gaat de wind al iets liggen, de golven worden gelijk iets minder onrustig en er piepen voorzichtig een paar sterren door de wolken heen. De maan breekt door de wolk en verlicht de weg voor ons. We doen het gewoon! We steken onze eerste oceaan over. Met Yndeleau die we volledig zelf hebben voorbereid. En die er zichtbaar em voelbaar van geniet. Ik ruik het witte strand al bijna. The reward only gets bigger!

Sent from Iridium Mail & Web.

FAQ about crossing an ocean! Part 1

We have almost sailed 2500 nautical miles, 4500 km, from Tenerife towards Barbados. Champagne sailing is clearly over and it is rough now. We expect another 4 days until white beaches will welcome us in the Caribbean.

Looking back over the past few months, we decided to discuss the 10 most frequently asked questions. Let us know which answer surprised you the most, and if you have additional questions! Today the first 5 questions in part one.

1. Do you sail continuously or do you stop during the night?

S: When we have to sail several nights to get to a new destination, we sail continuously. In general, there is no way you can ‘stop’ during the night.

J: Currently we are sailing over water 11km deep with no land around us for days. There is no way to “take a break”.

S: There are exceptions of course; when you’re near land, you may anchor. But that does kinda mean you reached a destination. Another exception is the possibility to position the boat in such a way that it is a bit more stable. “Bijliggen” in Dutch. People do this in heavy storms to get some rest and sleep. But it also means; no progress. So we continue sailing during the nights, and that’s why we have night shifts! See Q2.

2. How do you sleep when sailing?

S: Good question! Our sleeping on passages developed quite a bit. Since we sail continuously, we take watches during the night.

J: Suus starts with 3 hours sleep right after sunset around 19.00h local time. Then I go to bed and when Suus slept again, I take a 4 hours sleep. Around 9 in the morning, I had 7 hours of sleep and Suus will take a small sleep of an hour or 1.5 to also make 7 hours in total.

S: We have started a tradition of having a cup of warm milk after dinner right before the watches start. It helps us calm down and to discuss the day together.

J: Oh, another “tradition” is to tuck each other in. With a kiss and a hug we wish each other a good sleep/good watch. We really miss sleeping together for almost 3 weeks now and this is a nice alternative.

S: At the beginning of our trip, we have slept in our normal bed during sailing nights. However, as the sea got more wobbly, and Jur once had left the bed with matress and all, caused by a big wave, we adjusted our sleeping plan.

J: We have two beds, on each side of the boat. On portside (left), we created a bed on the couch. Depending on the way we sail, we choose a side to sleep on. The boat rocks a lot from left to right due to the ocean movements, so we secure ourselves with lots of blankets, pillows and wooden planks. This goes pretty well in general.

S: But on nights when we shake a lot, this might result in some neck pain and blue spots due to the fact that you’re constantly adjusting and moving. If anyone has a solution for that, let us know!

3. What do you eat?

J: We eat pretty normal, to be honest. After 17 days of sailing we still have fresh vegetables and fruits. We bake our own bread. Pancakes are a big treat, it never tastes as good as it does aboard! In general, we adjust our meals to the sailing conditions. Heavy seas? Let’s just go for a one-pan dish like a pasta or a chili-sin-carne bowl.

S: Everything becomes a bowl-dish anyhow since a flat plate does not work with the waves. The quick one pan dishes are mostly Mexican styled with lots of beans etc. Easy, nutritious and tasty!

J: If the seas are easy, I also really like to cook a good dinner. The fish we catch for example, turned into cheviche, sushi, grilled chunks with baked potatos and a nice white wine sauce. (In Spain and Portugal they have really nice small fruit-juice-like packages of cheap wine, perfect for cooking). Sometimes we can even open our outside table with precaution. Only the beer and wine (for drinking) are missing…

S: When sailing, we focus on eating healthy, more than at home or when we arrive somewhere. We feel that it is important to be as fit as possible during any passage. It’s just the two of us, we have to rely on ourselves and therefore we take good care. We are thousants of kilometres away from doctors. On a passage, we do not drink, thus we are a so-called “dry boat”. Our bilge is filled with wine for our arrival, though 😉 Tomorrow we will answer the question “what if one of you does become sick?.

4. Do you shower?

S; Yep, luckily we do! Not as often as we’d normally do, due to the fact that the movement makes it so much harder, and that water is scarce. When the sea is calm, we sit on the deck on the back of the boat and shower first with salt water. Rinsing off with only 1.5l of fresh water, which we put in a pump to water plants (a so called plantenspuit in Dutch).

J: Yesterday I also took a shave and Suus a scrub. This “quality cleaning” really makes us both happy and gives a healthy and energizing feeling on the middle of the ocean.

5. Are you continuously steering the boat?

J: Fortunately not! We have two systems that can steer the boat. A mechanical and a electric one. The electric one, a so called autopilot, operates our hydrolic steering system with a pump. You can set it up on a specific course and it will follow this course. We are really happy with our auto-pilot, but since it uses a lot of power we mostly use our mechanical system. We call him Vannie.

S: Vannie is magnificent. When the sails are up, we set it up and it steers the boat without digital intelligence or power needed. With no sound of a pump or electric powering. It is like a invisible third person took control over Yndeleau. This feels as sailing as it is supposed to be. Vannie is a Hydrovane. Which is a pendulum based steering with his own rudder. We put the normal rudder in a fixed stand and then operate the Hydrovane. It is wind steering, which means shortly that you set it on a course towards the wind, it will make sure that you always sail at that same angle towards the wind. Quick explaination: the large vane on top moves from left to right. When it is exactly in line with the wind, on course, it does not move. But when the wind pushes it to the left, it means the boat is off course and the vane creates power to move the rudder. This will steer the boat to the correct course until the vane stands up right again. The harder the wind, the more power Yndele au
needs to be steered but also the more power Vannie creates.

What if we are confronted with a storm and what do we like the most about our first ever crossing? We continue our FAQs tomorrow

Sent from Iridium Mail & Web.

DUTCH Huize hoge golven en harde wind

Mijn wekker gaat. Het is 02.00 en mijn 2e wacht begint zo. Ik heb 2.5 uur lopen woelen en ben volledig door elkaar geschud. Het weer is veranderd sinds gisterochtend. Harde wind, huizen hoge golven die de boven de zonnepanelen uitkomen en pittige buien hebben ons nachtritme iets doen verkorten. We merken dat een wacht nu veel meer energie kost dus we doen nu slaapjes van 2.5 uur. Of naja. Slaapjes… ik heb nu meer het gevoel dat ik 2.5 uur in een wasmachine heb gelegen op centririguur stand…

Suus roept van buiten dat het nu wel echt ook kouder is geworden. Daar ben ik blij mee. Want met 30 graden in je regenkleding stappen is niet mijn favo bezigheid. Als ik het logboek bijwerk zie ik op de computer een groot vrachtschip ons op 20 mijl passeren. We hadden al een week geen schip meer gezien op de AIS.

Als ik naar buiten stap komt er net een bui over ons heen. Ik reef ons voorste zeil tot standje zakdoek, klap ons inregenzeiltje naar beneden en blijf dicht bij het roer zitten. Als we surfend van de golven afschieten kan ik Yndeleau nog wel eens de neiging hebben om slechter naar onze windvaan stuurinstallatie te luisteren en dan moeten we haar met de hand wat bijsturen

Als de bui voorbij is rol ik het fok weer wat uit, klap het inregenzeiltje weg en schenk me een warm bakkie koffie in met een biscuitje. Nog 2 uur en een kwartier en dan mag ik weer het bed in.

Morgen posten we het eerste deel van onze FAQs. We hebben in de voorbereiding van deze oversteek veel leuke vragen van jullie gehad. “Wat te doen bij een storm?”, “douchen jullie wel?”, “hoe doen jullie het met eten?” En we beantwoorden er nog 7 meer. Lees het morgen in het eerste deel van FAQs ocean crossing.

Sent from Iridium Mail & Web.