Rondje om de boot
April 2, 2020

Ik duik het water in. Het is tijd voor beweging en op de boot vinden we niet genoeg ruimte om oms eens echt even goed in het zweet te werken. 20 rondjes om de boot zwemmen is ons idee vandaag. Suus zwemt net voor me, terwijl ik weer de ankerketting passeer. Het waait hard, dus tegen de wind in is het proesten geblazen. Ik ben toch echt niet gemaakt voor zwemmen, realiseer ik me terwijl ik met rode ogen en zoute longen de boot weer opkrabbel.

Na meer dan twee weken in lock-down te zitten, begint de irritatie wel op te spelen. Het niet van de boot af mogen is zo anders dan normaal! We kunnen minder op avontuur, dat missen we. Martinique is steeds strenger geworden en je hoort meer over boetes. Tot nu toe is elke gendarmerie en douane die we zien hartstikke aardig, maar we houden ons zo goed mogelijk aan de regels. We willen ons als gasten in dit land van onze beste kant laten zien. En als gast in dit land hebben we het niet slecht. De Franse kaasjes en het stokbrood is nog steeds erg goed verkrijgbaar en we genieten van lekkere borrels. Maar soms ben je gewoon uitgepraat en geborreld, en wil je even tijd voor jezelf. Ik heb wel eens een half uur gesnorkeld naast de boot terwijl het zicht ongeveer 40 cm is, net genoeg om mijn handen te zien bewegen, gewoon om even van elkaar weg te zijn. Suus heeft de voorhut helemaal opgeruimd en gepimpt zodat ze zich soms even van mij kan afzonderen. We worden creatief om toch soms even alleen te kunnen zijn. En dat helpt. Bovendien leren we veel van- en over elkaar!

Als ik terug kom lopen van de douches, zie ik Suus enorm bedroefd staan. We hebben hardgelopen samen en daarna heerlijk gedouched in de haven. Wat een fijne luxe, even een echte douche. Als ik dichterbij kom hoor ik een zacht “mijn telefoon ligt in het water”. Terwijl ze een ander bootje weg duwde om wat ruimte te maken voor ons vertrek, viel de telefoon van Suus uit haar zak. De zon is net onder en we kijken elkaar aan. Het water ziet er vies en niet helder uit, maar toch besluiten we terug te scheuren naar de boot om flippers, lamp en bril te halen. Het zicht blijkt 30 centimeter en op 3 meter diepte bestaat de bodem uit hele zachte modder. In het pikkedonker naar beneden duiken voelt erg onnatuurlijk, omdat er schuin boven me ook een steiger ligt. Ik ben bang dat ik dan net daar naar boven kom. Deze angst komt mijn tijd onder water ook niet ten goede dus in alle haast en spanning zie ik helemaal niks in het begin. Naarmate ik vaker duik, komt de rust terug en begin ik de bodem te bevoelen. Steeds meer zand stuift daardoor op, waardoor het zicht nog minder wordt. Als ik na 40 minuten duiken boven kom, geef ik het op. We varen terug en gaan even langs Pitou om de geleende zaklamp terug te brengen. Machiel geeft aan dat hij wel een duikfles heeft met een slang van 15 meter te leen heeft. Wat onwijs aardig! Ik kijk Suus aan. “Laten we dat morgen ochtend maar proberen, als we in ieder geval je simkaart hebben is dat al super”. Suus knikt, “ik zat al te denken, inloggen op digiD en dat soort dingen kan niet zonder, en hoe krijg ik inderdaad een NL simkaart hier naartoe”.

De volgende ochtend gaan we met fles en duik spullen terug naar de plek des onheils. Het zicht blijkt ook overdag minimaa en op de tast kam ik de bodem af. “Lief, als ik hem vind en hij doet het nog, denk ik dat het wel een goedkeuring is om duikspullen te kopen toch?” vraag ik gekscherend aan Suus vlak voordat ik onderduik. Na 15 minuten onder water vind ik hem. We hebben in ieder geval de simkaart!

Stiekem vaar ik de volgende dag een klein stukje naar een groot vrachtschip dat in onze baai ligt. Het is een vrachtschip dat jachten kan verschepen. Dat klinkt als een soort typefout, maar het is een enorm vrachtschip dat zichzelf kan laten zakken in het water. Door water in de balasttanks te laten lopen, zakt het dek onder water en kunnen er kleinere boten in/op varen. ‘Kleinere boten’ is relatief, want er liggen enorme boten in. De mooiste, tevens de reden waarom ik er naartoe vaar, is de SVEA. Een J-klasse zeilschip. Naar mijn idee het mooiste type zeilschip dat er bestaat. Ze zou in Antique aan zeilraces meedoen, maar wordt nu naar huis verscheept omdat er geen races gevaren meer gaan worden dit jaar.

Vanochtend hebben we te horen gekregen dat op dit moment Curaçao ons niet gaat toelaten. Het orkaanseizoen is er nog niet en ze vinden het te vroeg om nu boten te gaan toelaten. Een terechte afweging naar mijn idee en we wachten af. We hebben echt het gevoel dat we nu ook goed liggen. De burgemeesters schijnen een akkoord te hebben om af te mogen wijken van Franse regels. Terwijl de Amerikanen het gevoel hebben dat dat wel eens kan betekenen dat ze het land uitgezet gaan worden, heb ik het vertrouwen dat dat betekent dat Martinique soepeler met de regels om kan gaan als het virus hier beter onder controle lijkt dan in Frankrijk. Tegelijkertijd is er wel een curfew ingesteld, een avondklok. We gaan het zien, de lockdown zal sowieso tot 16 april duren, we wachten het gewoon af.

8 Comments

  1. Lucas Smink

    Wens jullie het allerbeste, en hopelijk toch een bijzondere tijd. Groet aan de Kobbe.
    Lucas Smink

  2. Eppo en Hilly

    Het is allemaal erg vervelend en ja we zullen het beste ervan moeten maken. Gaat echt weer goed komen, ben ik vast van overtuigd. Maar nog even volhouden allemaal. Voor jullie “leef veilig en denk om jullie zelf” denken aan jullie.

  3. Chris Hesseling

    Heel veel sterkte daar.
    Wat een wereld he, Dit had je toch ook niet kunnen voorzien toen jullie vertrokken.
    Let op elkaar en blijf gezond.
    Er komen vast weer betere tijden.

  4. Kees

    Gezondheid voor alles! Hou vol! Als alles voorbij is dan kijk je elkaar aan en zegt: als we dit konden dan is geen zee te hoog!! 💪⛵💪💑⚓⚓

  5. Hetty Mol-Brilman

    Hallo Suus en Jurre,
    Kreeg deze link van moeder Annemarie toegestuurd. Had al eens gedacht hoe het met jullie zou zijn ver van huis.
    Maar zo te lezen in ieder geval veilig en gezond. Dat is al heel veel in deze crisis tijd.
    Hou vol samen en maak fantastische herinneringen, zelfs aan een zoektocht naar een telefoon op de zeebodem!
    Succes en groeten uit Hengelo.

  6. Marga Vermeulen

    Wat een geluk dat jullie de telefoon uiteindelijk gevonden hebben!
    En wat een mooie techniek van zo’n vrachtschip voor jachten hè? Ik ken dat systeem heel goed vanuit mijn laatste baan in loondienst: dat was bij Dockwise (inmiddels ingelijfd bij Boskalis). Dockwise was destijds marktleider op het gebied van bijzonder en zwaar zeetransport. Naast vervoer over de wereldzeeën van mega grote olieplatforms verzorgde Dockwise ook vanuit Fort Lauderdale het wereldwijde transport van luxe jachten. Op YouTube staat een prachtig filmpje van Dockwise over dit bijzondere type zeetransport: https://youtu.be/DsoY4yfQVkg , erg leuk en interessant om te kijken!

    Sterkte met ‘overleven’ tijdens deze lockdown en hou vooral de moed erin!

    Veel liefs, ook van PP!

  7. Yndeleau

    Wat een vet filmpje zeg! Volgende keer als hij komt ga ik er 2 dagen kijken :D. Wat een proces ook met die duikers. We vroegen ons hier al af hoe dat ging. Heel cool.

  8. Yndeleau

    Wat leuk zeg! Het gaat hartstikke goed maar het is wel aanpassen even nu, maar dat is overal en voor iedereen. We hebben niks te klagen :).

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.