DUTCH We zijn rechtsaf geslagen!
January 30, 2020

Een dag van te voren had ik van een oude chipzak een nieuw lokaas gemaakt. Was er best trots op. Met een klein loodje, 2 blinkertjes en 2 grote haken had ik iets geknutseld dat door her water trekkend redelijk uit zag als een interessant vis achtig ding. En nu ratelde de hengel als jewelste. De vorige dag toen het net donker was hadden we ook al beet. Beide met onze hoofdlamp op in het pikkedonker voelde we ons net deadliest catch. 20 minuten lang bleef ik de vis uit proberen te putten maar ik had nog. Ons ingehaald toen ik opeens een schrokje voelde en daarna geen getrek neer. Ik was hem kwijt. Gelukkig maar blijkt achteraf.

Terwijl de de molen ratelt haak ik mezelf in naast de hengel. Suus haalt de andere lijn binnen om ze niet in elkaar te laten komen. De hele nacht en dag heb ik al over technieken nagedacht hoe ik de volgende keer het niet ga verliezen. Meer lijn geven, hij moet uitgeput raken, de lijn mag nooit slap komen te staan, moeten we de boot wel of niet af remmen? Heb ik wel genoeg lijn op de molen… “ahhh Let’s do it.” Ik pak de hengel uit de standaard en voel direct een aanval. Wat een kracht zeg. Dit moet echt een beest van 2 meter zijn. Een half uur later zie ik een groen blauwe gloed door het water gaan. Dat is een heel stuk kleiner dan 2 meter lach ik mezelf uit voordat hij weer onder duikt en een volgende reeks aanvallen plaatst. Steeds als ik een klein beetje mag indraaien gaat hij weer tekeer en moet ik het dubbelen laten gaan. Na 45 minuten krijg ik de kans steeds wat op te draaien en krijgen we hem te zien. Het is een Mahi Mahi! Al jaren zie ik foto’s van mensen die dit vreemde
maar prachtige beest vangen onderweg. En nu zijn wij er ook zo dichtbij. Nog een klein stukje.

Uitgeput zit ik in de kuip. Het is naar goed dat jet gevecht gister niet op het dek eindigde in het pikkedonker. Het hele dek is nu weer schoon, we hebben zelf ook gedoucht en de mahi mahi ligt gefileerd in de koelkast. We did it! Het voelt mannelijk en goed om te weten wat je eet. Maar tegelijk voel ik me erg ongemakkelijk. Zelf een vis vangen en in filet omtoveren is wat anders dan bij de Albert Hein een visje kopen. Als de vis dood is heb ik er geen moeite meer mee maar als het moment is gekomen dat hij op de boot ligt ben ik misselijk en moet ik mezelf er echt toe zetten. Op deze reis geven we de vis een naam. Als we eten bedanken we Frits. Nu ik er over na denk hebben de makrelen in het Kanaal ook Frits geheten. De naam maakt eigenlijk niet uit. Het voelt goed om Frits te bedanken.

We zijn inmiddels bijna halverwege. Vanmiddag veranderden we de koers meer naar het westen. We koersen nu recht op Barbados af. We varen met de noordoost passaat richtong de overkant. Deze noordoost passaat waait onder 20 graden latitude het meest stabiel. Daarboven liggen veel windstiltes en daarom hebben we eerst koers gezet naar het zuid westen. Door een aantal depressies in het noorden van de Atlantische Oceaan liggen de windstilte afgelopen tijd nog iets zuidelijker dan normaal. Maar nu lijkt het licht op groen om rechts af te slaan en een goede koers uit te zetten naar Barbados. Op naar witte stranden, palmbomen en prachtige ankerplekken. Nog 2880 kilometer te gaan.

Sent from Iridium Mail & Web.

5 Comments

  1. Bregje

    Wat gaaf! G zal jaloers zijn. πŸ™‚

  2. Astrid

    Super gaaf!

  3. Kees Stofbergen

    Bepaald geen visserslatijn! 🎣 waar een fritezakje niet voor kan dienen! Het is bekend, plastic!! Wordt graag gegeten. Het verschil met de soep? Frits brengt het plastic weer netjes terug aan boord. En een wat ruimere koers is ook niet verkeerd. Stay safe! βš“

  4. Cees

    TOP! Foto works, eerste foto op de kop πŸ™‚ Enjoy, groetjes, Cees(ex-Sambucca)

  5. Hans Van berkel

    Gaaf hoor het vis verhaal leuk om te horen dat het gelukt is. Wie wil dat nou niet:)

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.